Maine Coon - "łagodny olbrzym ..."

Maine Coon jest największym przedstawicielem kotów domowych. Jego charakterystyczną cechą są rysie pędzelki na końcach uszu, które dodają mu uroku i pozornej dzikości. Swą nazwę zawdzięcza amerykańskiemu stanowi Maine, skąd pochodzi. "Coon" jest częścią słowa "raccoon" oznaczającego szopa pracza. Legenda głosi, iż rasa ta powstała w wyniku głębokiego uczucia, które połączyło dzikiego kota z szopem praczem. Z punktu widzenia genetyki jest to oczywiście niemożliwe.

Maine coon przywiązują się do człowieka i - w porównaniu z innymi rasami kotów i innymi gatunkami zwierząt domowych - są bardziej towarzyskie i łatwiejsze we współżyciu.

Duże rozmiary maine coona, a szczególnie kudłate futro, nadają mu groźny i dziki wygląd. Jednak po bliższym poznaniu przekonamy się, że jest to bardzo łagodny i zrównoważony kot. Jest bardzo przyjazny dla człowieka i innych zwierząt domowych. Łatwo przywiązuje się do właściciela, reaguje na swoje imię. Bardzo lubi się bawić i można go nauczyć wielu rzeczy, np. aportowania.

Kotki maine coon są nadzwyczaj troskliwymi matkami i odznaczają się niezawodnym instynktem macierzyńskim. Wychowują swoje kocięta bez żadnych kłopotów, przy czym naturalne porody są u tej rasy normą. Nawet kocury niekiedy biorą udział w wychowywaniu młodych, które szybko rosną i w wieku 9 lub 10 miesięcy osiągają imponującą masę ciała dochodzącą do 5 kg.

Maine Coon został uznany za rasę narodową Kanady. Po raz pierwszy pokazano go na wystawie w Nowym Jorku w 1860r. W 1976 utworzono Maine Coon Breeders and Franciers Association i uznano rasę w USA. FIFe uznała ją oficjalnie w 1983 r.

 

 

 

Charakter

Maine Coon to idealne zwierzę domowe. Łagodny, zrównoważony, wesoły. Jest bardzo towarzyski. Koty te bardzo przywiązują się do człowieka, więź ta bywa niezwykle silna. Najchętniej stale przebywałyby w towarzystwie człowieka "pomagając" we wszystkich pracach domowych. Nawiązywanie kontaktów to dla Maine Coona prawdziwa przyjemność. Zawsze chętny do zabaw i psot. Lubi być w centrum zainteresowania, szczególnie wtedy gdy w domu pojawiają się goście. Jest to dla niego wspaniała okazja do popisywania się i robienia tego co na co dzień jest zabronione.

Maine Coon to wspaniały przyjaciel dzieci. Ze stoickim spokojem zniesie te najbardziej wylewne objawy czułości. Lubi towarzystwo innych kotów. Żyje w przyjaźni z psami. Jest silny i bardzo zwinny. Lubi przesiadywać na najwyższych meblach. Jest świetnym łowcą.

Znany jest z wydawania charakterystycznych dźwięków przypominających świergolenie.

 

 

 

Wygląd

Maine Coon jest duży (waga do 10 kg) o mocnej budowie, muskularny. Sylwetka wydłużona. Pełny rozwój fizyczny osiąga w wieku 3-4 lat.

Głowa: Średnio szeroka, u kocurów szersza niż u kotek. Klinowata. Broda mocna, tworzy pionową linię z nosem i górną wargą. Nos długi z przełomem.

Oczy: Duże, nieco skośne, o charakterystycznym tzw. "sowim spojrzeniu" dodające mu dziecięcego wdzięku. Zielone lub złotopomarańczowe. U odmiany białej niebieskie lub różnokolorowe (jedno oko niebieskie, drugie pomarańczowe).

Uszy: Duże, zakończone ostro u nasady średnie z rysimi pędzelkami. Wysoko, ale niezbyt blisko siebie osadzone.

Tułów: Długi, masywny, proporcjonalny, z szeroką klatką piersiową.

Kończyny: Średniej długości, mocne. Stopy duże okrągłe, z owłosieniem między palcami.

Ogon: Jest "reprezentacyjną" częścia ciała. Co najmniej długości tułowia. U nasady szeroki, zwęża się szpiczasto, bogato owłosiony.

Szata: Mocno błyszczące włosy powinny opadać płynnie. Struktura jedwabista. Włos okrywy gruby i gładki, podszerstek miękki, delikatny. Szata krótsza na głowie, barkach i nogach, dłuższa na tułowiu, na tylnych kończynach tworzy tzw. portki. Potężna kryza. Pióro na ogonie.